AY IŞIR BEN ÜŞÜRÜM
Gözleri oyulmuş bir karaltıdır zaman
çok üşüdüğüm ateş mahzeni diyelim
her seferinde buzu közle ovarak
yaramı onardığım korunak
rüzgarın sessizlik döktüğü oda
kan rengi bulutların gölgesi diyelim
sırları dökülen aynada
yüzüme küsme kararım
denizin kabarması, dağılması kumun
kalbimdeki kıyıların ağlaması diyelim
paramparça ömrün koyaklarında
güle girdap sızması
ne desem eksik; ay ışır, söz büyür sevgilim
Zeki KARAASLAN
Güze Yolcu 2006