Kal!bim.tut-kaldır aşkı(n).yapıştır kırıkları…
————
Dur!maz döner daim dönya.
————
Ana’dolu’dur derinleri, uçarı gözlerinin.
————
Kan(a)mak mı?: İnsan en çok en sevdiğine kanar…
————
Biraz hoşluk, biraz boşluk ci-handa: (O)yalandık işte.
————
Sil-kinin! Çok kalmadı yarına…
————
Ben sır-adan bir adamım; bağışla beni…
————
Freud us’ta koştu çırpınarak bir zaman.
————
Çocuk ellerimiz ki göğe değer uzatınca.
————
Hangi ayazdan kalma bunca çatlak?
————
Kendim seçtim patikayı asfalta.
————
Aş(k)ıma göz diken har-iç(!) bağışladım hepinizi.
————
Kaf dağının ardı basit bir gerçek…
————
Beynimizde hafakan, kalbimizde tevekkül…
Ö.Kaplan KOZANOĞLU