ŞİİR BIRAKMADI

Şiir düşleyen bir küçük çocuktum.
Aşık Mahsuni’yi gördüm önce. O dev ozan, sazıyla sözüyle boynu bükük yürüyordu. Ömrünce bir kartviziti bile olmamıştı.
Dev şair Attila İlhan hayatıma değip geçti sonra.
Sanat müziğimizin büyük güftekarı Turgut Yarkent’in içten dostluğuyla şereflendim.
Ve Aysel… O aykırı, ayrıksı, büyük ozan, efsane söz yazarı, çocuk kadın’ın dostluk pınarından, şiir çağlayanından içtim kana kana. 
Bunca lütuf hakkım değildi. Ama oldu.
Ve sonra…
Elleri nasırlı gözleri bulut sevdiceğim annem gibi, at üstünde yaşam şiirini yazan babam gibi, eğitim emekçisi abim gibi birer birer toprağa düştü onlar da.
Kalbim çatlasın istedim, kalemimi kırayım dedim parça parça…Ama olmadı.
Çocukluk hastalığım, gizil yaram nüksetti: Kanasan da devam dedi. Şiir beni bırakmadı.

Ö. Kaplan KOZANOĞLU